
ณ อาณาจักรมหาวัน อันเป็นอาณาจักรที่กว้างใหญ่และอุดมสมบูรณ์ แต่กลับต้องเผชิญกับภัยพิบัติอันน่าสะพรึงกลัว นั่นคือโรคระบาดร้ายแรงที่ลามไปทั่วแผ่นดิน ทำให้ผู้คนล้มป่วยและเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก
พระเจ้าจักรพรรดิ ผู้ทรงเป็นกษัตริย์ผู้เมตตาและเข้มแข็ง ทรงพยายามทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือพสกนิกรของพระองค์
พระองค์ทรงปรึกษากับเหล่าแพทย์หลวง
"มีหนทางใดที่จะรักษาโรคนี้ได้หรือไม่?" พระเจ้าจักรพรรดิทรงถามด้วยความร้อนรน
แพทย์หลวงถวายรายงาน
"ฝ่าบาท โรคนี้รุนแรงยิ่งนัก ยาสมุนไพรที่เรามีนั้นแทบจะไม่มีผลเลย"
พระองค์ทรงตรัสถามถึงสาเหตุ
"แล้วเราจะทราบได้อย่างไรว่า สาเหตุของโรคนี้มาจากสิ่งใด?"
แพทย์หลวงอธิบาย
"เท่าที่เรารู้มา โรคนี้อาจเกิดจากพิษร้ายที่ปะปนอยู่ในแหล่งน้ำหลักของอาณาจักร"
พระเจ้าจักรพรรดิทรงตกพระทัย
"แหล่งน้ำหลัก? นั่นหมายถึง..."
แพทย์หลวงพยักหน้า
"ใช่แล้วฝ่าบาท"
พระเจ้าจักรพรรดิทรงคิดถึงพระบิดาของพระองค์ ผู้ซึ่งเสียสละพระชนม์ชีพเพื่อรักษาแหล่งน้ำอันศักดิ์สิทธิ์ของอาณาจักร
พระองค์ทรงตัดสินพระทัย
"ข้าจะไปตรวจสอบแหล่งน้ำนั้นด้วยตนเอง"
เหล่าขุนนางพากันทูลห้าม
"ฝ่าบาท! เป็นอันตรายเกินไป! หากทรงเป็นอะไรไป อาณาจักรของเราจะอยู่เช่นไร?"
พระเจ้าจักรพรรดิทรงส่ายพระพักตร์
"ในเมื่อชีวิตของพสกนิกรสำคัญกว่าชีวิตของข้า ข้าจะยอมเสี่ยง"
พระองค์ทรงนำคณะผู้ติดตามที่กล้าหาญที่สุดจำนวนหนึ่งออกเดินทางไปยังแหล่งน้ำอันศักดิ์สิทธิ์
เมื่อไปถึง ภาพที่ปรากฏคือ น้ำในบ่อศักดิ์สิทธิ์นั้นมีสีขุ่นมัวและมีกลิ่นเหม็นเน่า
"ดูเหมือนว่า จะมีสิ่งแปลกปลอมบางอย่างปนเปื้อนอยู่" พระเจ้าจักรพรรดิทรงกล่าว
พระองค์ทรงลงไปสำรวจในบ่อด้วยพระองค์เอง
"ขอให้ข้าเป็นผู้ลงไปเอง"
แม้จะมีผู้ทูลคัดค้าน แต่พระองค์ก็มิได้ทรงยินยอม
เมื่อพระองค์ทรงลงไปในบ่อ ก็ทรงพบว่า มีหินสีดำก้อนใหญ่ที่แผ่รัศมีแห่งพิษร้ายอยู่
"นี่แหละคือสาเหตุ!"
พระองค์ทรงพยายามดันหินก้อนนั้นออก
แต่หินนั้นหนักอึ้ง ราวกับจะติดตรึงอยู่กับพื้น
พิษร้ายจากหินแผ่กระจายออกมา
พระเจ้าจักรพรรดิทรงเริ่มรู้สึกอ่อนแรง
"ฝ่าบาท!" ผู้ติดตามตะโกนด้วยความตกใจ
พระองค์ทรงใช้พละกำลังเฮือกสุดท้าย ดันหินก้อนนั้นออกจากปากบ่อ
ทันทีที่หินก้อนนั้นกระเด็นออกมา น้ำในบ่อก็กลับใสสะอาดดังเดิม
แต่พิษร้ายนั้นได้เข้าสู่พระวรกายของพระเจ้าจักรพรรดิแล้ว
"ฝ่าบาท!"
พระองค์ทรงล้มลง
"จง...จงนำน้ำนี้ไป...รักษาประชาชน..."
พระองค์ทรงสิ้นพระชนม์
เมื่อข่าวการเสียสละของพระเจ้าจักรพรรดิแพร่สะพัดไปทั่วอาณาจักร ประชาชนต่างโศกเศร้าเสียใจ
พวกเขาได้นำน้ำจากบ่อศักดิ์สิทธิ์ไปรักษาโรค และโรคระบาดก็ค่อยๆ หายไป
อาณาจักรมหาวันกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ประชาชนต่างรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระเจ้าจักรพรรดิ ผู้ทรงเสียสละพระชนม์ชีพเพื่อความอยู่รอดของพวกเขา
— In-Article Ad —
การเสียสละเพื่อส่วนรวมย่อมเป็นที่จดจำและเป็นมหากุศล
บารมีที่บำเพ็ญ: ทานบารมี, วิริยบารมี
— Ad Space (728x90) —
304จตุกกนิบาตสุมังคลชาดกในสมัยพุทธกาล พระโพธิสัตว์ทรงระลึกชาติได้ถึงอดีตชาติที่พระองค์ได้ทรงบำเพ็ญบารมีมา ครั้งหน...
💡 การมีจิตเมตตา การใช้ปัญญา และการบำเพ็ญตบะเป็นหนทางสู่การหลุดพ้นและเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่น
153ทุกนิบาตสิริวิชยชาดกณ เมืองพาราณสี มีเศรษฐีผู้หนึ่งร่ำรวยมหาศาล มีทรัพย์สินเงินทองมากมายจนนับไม่ถ้วน แต่ถึงแ...
💡 ความร่ำรวยที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ปริมาณทรัพย์สิน แต่อยู่ที่จิตใจที่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ การช่วยเหลือผู้อื่นคือการสร้างบุญกุศลที่ยั่งยืน
247ทุกนิบาตมหาปทุมชาดกกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในดินแดนอันไพศาล มีนครอันงดงามนามว่า มิถิลา นครแห่งนี้รุ่งเรืองด้ว...
💡 ความเมตตาและการให้อภัยสามารถเปลี่ยนแปลงจิตใจที่แข็งกระด้างและนำพามาซึ่งความสงบสุขได้
79เอกนิบาตมหาปทุมชาดก ในอดีตกาล ครั้งพุทธกาลเมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้ายังทรงพระชนม์ชีพอยู่ ทรงปรารภถึงอดีตชาติขอ...
💡 ความดีงามที่สร้างขึ้นด้วยตนเองนั้น ยิ่งใหญ่กว่าชาติกำเนิดที่ติดตัวมา การบำเพ็ญทาน ศีล ภาวนา และการทำประโยชน์แก่ผู้อื่น คือหนทางสู่ความสุขและความเจริญที่แท้จริง
174ทุกนิบาตกุณาลชาดก (เรื่องนกยูง) ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในสมัยที่พระโพธิสัตว์ทรงเวียนว่ายตายเกิดเป็นพระยาสัตว์อ...
💡 นิทานเรื่องนี้สอนให้เห็นถึงความสำคัญของ เมตตาธรรม และ ขันติธรรม แม้จะถูกเบียดเบียน ก็ยังคงมีความปรารถนาดีต่อผู้อื่น และไม่ย่อท้อต่อความยากลำบาก อีกทั้งยังสอนให้รู้จัก การให้อภัย ศัตรู หรือผู้ที่เคยทำผิดต่อเรา
108เอกนิบาตมหาปทุมชาดก กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในสมัยพุทธกาลอันรุ่งเรือง ณ กรุงสาวัตถี มีเศรษ...
💡 ความรักที่แท้จริงย่อมเอาชนะอุปสรรคทั้งปวงได้ แม้จะต้องเผชิญกับความโลภ ความอยุติธรรม และการหลอกลวง
— Multiplex Ad —